குடிகாரன் ஓலு விடிஞ்சா போச்சு - பைபாஸ் குடிகாரன்

ஒரு நாள் என் ஊரிலிருந்து பக்கத்து ஊருக்கு பைக்கில் போனேன். பைபாஸ் புதுசாகப் போட்டிருந்தாங்க. பைபாஸ்ல நடுநடுவே லைட் இருக்கும். இடையிடையே இருட்டான வயல்வெளிக்கு மேல ரோடு போகும். போய்க்கிட்டிருக்கும் போது திண்டிவனம் கிட்ட ஒரு லேன் இருட்டாக இருந்துச்சு.

அந்த இருட்டான லேனுக்குள் பைக்கில் போய்க்கிட்டிருந்தேன். சுற்றிலும் ஒரே இருட்டு. பைக் ஹெட்லைட் வெளிச்சம் மட்டும் தான் ரோட்டில் விழுந்துச்சு.

நான் ஆக்ஸிலரேட்டரை இன்னும் கொஞ்சம் முறுக்கினேன். அப்போது லேனின் ஒரு ஓரத்தில் ஒரு பல்சர் பைக், வடிகால் கட்டையை ஒட்டி சைடு ஸ்டாண்ட் போட்டு நிறுத்தி வைக்கப்பட்டிருந்தது. என் பைக்கின் ஹெட்லைட் வெளிச்சத்தில் அந்த பைக் தெரிஞ்சது.

சர்வீஸ் ரோடு என்பதால், பஸ், லாரி போன்ற வாகனங்கள் செல்லும் மெயின் பாதை வழியாக வாகனங்கள் போய்க்கொண்டும் வந்து கொண்டும் இருந்தன. இந்த சர்வீஸ் ரோடு கொஞ்சம் பள்ளமாக இருந்துச்சு.

சரின்னு, எனக்கு ஒரு ஆர்வம் வந்தது. இந்த நேரத்தில் யார் இருக்காங்கன்னு பார்க்கலாம்னு தோணுச்சு. எனக்குள் ஒளிந்திருக்கும் மகிழ்வன்(Gay) வெளிப்படத் தொடங்கினான்.

போய் ஸ்கூட்டரை ஓரமாக நிறுத்திவிட்டு, மெதுவாக பல்சர் பைக் இருந்த இடத்தை நோக்கிப் போனேன். அங்கே ஆள் யாரும் இல்லை. தேடிப் பார்த்தேன். மொபைல் லைட்டை அடிச்சேன்.

அப்போதான் அவனைப் பார்த்தேன். நடிகர் ஜெய் தாடி வைத்திருந்தால் எப்படி இருப்பாரோ, அதுபோல இருந்தான். பார்க்கத் தொப்பை இல்லை. 27 வயது இருக்கும்.

ப்ளூ கலர் கட்டம் போட்ட லுங்கி, பிளாக் கலர் சட்டை. நெஞ்சில் அழகான முடி. ஃபிட் பாடி. கை மடிச்சு விட்டிருந்தான். ஆனால், பைக் பக்கத்தில் இருந்த கட்டையில் படுத்திருந்தான்.

பாக்கெட்டில் பாதி வெளியே தெரிந்த மொபைல் போன், பணம், அப்புறம் சீட்டு ஏதோ இருந்துச்சு. செம்ம மப்புல இருந்தான். நிதானம் இல்லாமல், “ஆர்த்தி… ஆர்த்தி…” என்று உளறிக்கொண்டிருந்தான்.

அவன் நிலைமையைப் புரிந்துகொண்டேன். லைவ் ஃபெயிலியர் குடிகாரன்! அவனுடைய ஆண்மை, கங்காவாக இருந்த என்னைச் சந்திரமுகியாக மாற்றியது.

நான் மெதுவாகப் போய் அவன் அருகில் அமர்ந்தேன்.

“ஜி… ஜி…” என்று கூப்பிட்டேன்.

“உம்ம்ம்ம்ம்…” என்று கண்களைச் சுருக்கிக்கொண்டு, போதையில் என்னைப் பார்த்தான்.

“ஏன் ஜி, படுத்து இருக்கீங்க?”

“மச்சான்… ஏமாத்திட்டான் மச்சான்!

நான் வொர்த் இல்லன்னு கழட்டி விட்டுட்டான் மச்சான்.

சொல்லு மச்சான்… நான் வொர்த் இல்லையா?”

அவன் சொன்னதைக் கேட்டதும், அவனைப் பற்றிய எண்ணங்கள் எனக்குள் ஓடத் தொடங்கின.

அடப்பாவி… இப்படி ஒரு தாடி அழகை வச்சிக்கிட்டு, இவன் ஏன் இப்படி உட்கார்ந்து அழுதுட்டு இருக்கான்?

பார்க்கவே நல்லா இருக்கான். தொப்பை கிடையாது. ஃபிட் பாடி. நல்ல தாடி. நெஞ்சுல வேற அடர்த்தியா முடி!

இவனை மாதிரி ஒரு ஆம்பளையை ஹஸ்பண்ட் மெட்டீரியல்னு சொல்லாம வேற என்ன சொல்றது?

கொஞ்சம் அட்ஜஸ்ட் பண்ணிக்கிட்டு, இவனோட வாழ்க்கையைப் புரிஞ்சிக்கிட்டு வாழ்ந்தா, லைஃப் லாங் நல்லா பார்த்துப்பான்னு தோணுச்சு.

ஆனா, இந்தப் பொம்பளைங்களுக்கு இதெல்லாம் எங்க புரியுது?

கையில காசு இருக்கணும். பெரிய வேலை இருக்கணும். கோடீஸ்வரனா இருக்கணும். அப்போதான் ஆம்பளைக்கு மதிப்பு!

அன்பான மனசை எங்களைப் போல ஆளுகளுக்குக் கொடுத்துட்டு, அதை ஆம்பள உடம்புக்குள்ள வச்சு அனுப்பிட்டானே ஆண்டவன்!

உயிரில் பெண்மையும், உடலில் ஆண்மையும்… என்ன ஒரு குரூரம் படைத்தவனுக்கு! அவன் யாருன்னே எனக்குத் தெரியாது. அவன் வாழ்க்கையில என்ன நடந்துச்சுன்னும் தெரியாது.

ஆனா, அந்த இருட்டான ரோட்டுல, யாருமே இல்லாத இடத்துல, போதையில இருந்த அவன் என்னை “மச்சான்”னு கூப்பிட்டது மட்டும் ஏதோ ஒரு விதத்துல மனசைத் தொட்டுச்சு.

அந்த ஒரு வார்த்தை, அவனை எனக்கு முன்பின் தெரியாதவனா நினைக்க விடலை.

அந்த நிமிஷம், அவன் ஒரு குடிகாரனா தெரியலை. மனசு உடைஞ்சு, யார்கிட்டயாவது சொல்லி அழணும்னு நினைக்கிற ஒரு ஆம்பளையாதான் தெரிஞ்சான்.

நான் ஏதேதோ எண்ணங்களில் மூழ்கியிருந்த போது, அவன் பாக்கெட்டிலிருந்து போன் அடிக்கவும் சரியாக இருந்துச்சு.

“போன் வருது, எடுங்க ஜி!”

“உம்ம்ம்… உம்ம்ம்…” என்று மட்டும் சொன்னான். ஆனால், போனை எடுக்கவில்லை. எடுக்கிற நிலையிலும் அவன் இல்லை.

நான் சுதாரித்துக்கொண்டு, அவன் பாக்கெட்டிலிருந்து போனை எடுத்து அட்டெண்ட் செய்தேன்.

“பார்த்திபா, எங்கடா இருக்க?”

நடுத்தர வயதுள்ள ஒரு பெண்ணின் குரல் கேட்டது.

“யார் நீங்க?”

“யாரு? பார்த்திபன் இல்லையா? நான் அவன் அம்மா பேசுறேன். அவன்கிட்ட போனைக் கொடுங்க!”

“பார்த்திபா… பார்த்திபா…”

வேண்டும் என்றே அவன் பெயரை நிறைய தடவை கூப்பிட்டுப் பார்த்தேன்.

என்ன அருமையான பெயர்! Mrs. பார்த்திபன் என்று என்னைக் கூப்பிட்டால் எவ்வளவு நல்லா இருக்கும்! நினைத்ததும் மனம் லயிக்கவில்லை.

காரணம், அவன் அம்மாவின் பதற்றம் என் ரசிப்பைத் தடுத்தது. அவன் இப்போது இருக்கும் நிலைமையையும், லொகேஷனையும் சொன்னேன்.

“ஓ…” என்ற அழுகைச் சத்தம் மறுபக்கம் கேட்டது.

“நல்ல பையன் பா… ஒரு கெட்ட பழக்கமும் இல்லை. லவ் ஃபெயிலியர்ல மூணு மாசமா இப்படியே ஆகிட்டான் பா…”

ஆர்த்தி என்று ஒரு பொண்ணு காதலிச்சு, ஏமாத்திட்டுச்சு.

அவருடைய குரலில் அப்படியொரு அங்கலாய்ப்பு. அழுகையை அவரால் கட்டுப்படுத்தவே முடியவில்லை.

“நாங்க செஞ்சி பா. அவங்க அப்பாவும் வயசானவர் பா. இப்போ யாரும் இல்ல.

உன் கால்ல விழுந்து கேக்குறேன். என் புள்ளைய என்கிட்ட கூட்டிட்டு வந்து விடுப்பா. நீ என்ன கேட்டாலும் செய்றேன்.

காலையில இருந்து நூறு கால் பண்ணிட்டேன் பா. எடுக்கவே இல்லை…” என்று சொல்லிக்கொண்டே, “ஓ…” என்று அவர் அழுத அழுகை என்னையறியாமல் என்னையும் கலங்க வைத்தது.

“கவலைப்படாதீங்க. நான் கூட்டிட்டு வரேன்” என்று என்னையறியாமலேயே அனிச்சையாகச் சொல்லிட்டேன்.

“என் குலசாமி பா நீ! ஒரே புள்ள பா அவன் எங்களுக்கு!”

அவருடைய வார்த்தைகளில் அப்படியொரு நம்பிக்கை.

“வேற யாராவது இருந்திருந்தா, அவன் பைக்கையும், பணத்தையும், போனையும் எடுத்துக்கிட்டு அவனை அப்படியே போட்டுட்டுப் போயிருப்பாங்க. நீ சாமி பா!” என்று அவர் என்னைப் புகழ்ந்தார்.

“கூட்டிட்டு வரேன்” என்று சொல்லிவிட்டு போனை கட் செய்தேன்.

எல்லாத்தையும் விட வேற ஒண்ணு மேல ஆசைப்பட்டுட்டேனே!

அவருடைய புகழ்ச்சி என்னைக் குத்தியது.

என்னோட ஸ்கூட்டரை எடுத்துக்கிட்டு போய், பைபாஸ்ல இருந்த ஒரு பேக்கரியில் விட்டுட்டு சைடு லாக் பண்ணினேன்.

பேக்கரி ஓனர்கிட்ட சொல்லிட்டு, அங்கிருந்து நடந்து பார்த்திபனோட பல்சர் பைக் இருந்த இடத்துக்கு வந்தேன்.

பார்த்திபனைத் தூக்கி பைக்கில் உக்கார வச்சேன். ஒரு ஷால் போல துண்டைப் போட்டு, அவனை என் பின்னாடி உட்கார வச்சு, கீழே விழுந்துடாம இருக்குறதுக்காக என்னோட சேர்த்துக் கட்டினேன்.

நான் முன்னாடி உக்காந்திருந்தேன்.

“என்ன டைட்டா புடிச்சுக்கோ”ன்னு சொல்லிட்டு, அவன் போன், பணம், பேப்பர் எல்லாத்தையும் டேங்க் கவர்ல வச்சேன்.

அவங்க அம்மாகிட்ட சரியான லொகேஷனைக் கேட்டுட்டு, பார்த்திபனோட பல்சர் பைக்கை ஸ்டார்ட் பண்ணினேன்.

பைக்கை ஸ்டார்ட் பண்ணி பைபாஸ்ல போய்க்கிட்டிருந்தப்போ, திடீர்னு பார்த்திபன் என்னைக் கட்டிப் பிடிச்சான். அவனுக்கு லவ்வர் ஞாபகம் வந்துடுச்சு.

என்னைக் கட்டிப் பிடிச்சு, என் கழுத்துல மூக்கை வச்சுத் தேய்ச்சான். தாடி, மீசை நறுக் நறுக்குன்னு உரசியது. அது ஒரு சுகம். என் முல்லைக் காம்பு துடித்தது.

அவன் ஃபார்முக்கு வந்துட்டான். செம்ம போதை, மூடு வேற!

அவன் தண்டு என்னைக் குத்தியது.

“ஏய் ஆர்த்தி, நில்லுடி! என்ன ஏமாத்திட்டு எங்க கூட்டிட்டுப் போற?

எனக்கு உன்கூட படுக்கணும். நில்லுடி!”

நிலைமையை உணர்ந்த நான், “ஜி… நான் கிருஷ்ணா. ஆர்த்தி இல்லை”ன்னு சொன்னேன்.

“ஆஹ்… உம்ம்ம்… உம்ம்ம்… உம்ம்ம்…” என்று ஏதோ உளறினான்.

ஆர்த்தி, நிறுத்தச் சொல்லி, “மூத்திரம் வருது”ன்னு சொன்னதும், கட்டை அவிழ்த்து பைபாஸ் ஓரத்தில் நிற்க வைத்தேன்.   தடுமாறினான்.

“எங்க லுங்கில போயிடப் போறானோ”ன்னு நினைச்சு, நானே அவன் லுங்கியை மடிச்சுக் கட்டி உதவினேன். பிளாக் கலர் V-Cut ஜட்டி போட்டிருந்தான்.

அவன் போதையில் தடுமாறியதால், நனையாமல் பார்த்துக்கொண்டு, லுங்கியைச் சரி செய்தேன்.

உள்ளே கையை விட்டு எடுத்து வெளியே போட்டேன். லுங்கியை மடிச்சுப் பிடிச்சுக்கிட்டேன். நனையாத மாதிரி பார்த்துக்கிட்டேன்.உருண்டு திரண்டமுள்ளங்கி போல இருந்துச்சு. தோலை முன்னும் பின்னும் இழுத்து, பத்து நிமிஷம் நின்னேன். பீர் நிறையக் குடிச்சிருப்பான் போல.

கடைசில இரண்டு சொட்டு தட்டிட்டு, ஒரு சொட்டு விழும் முன்னே தூக்கி உள்ளே போட்டான். கை தாங்கலா பைக்கில் நிற்க வைத்தேன்.

அவன் தெளியவில்லை.

“ஆர்த்தி… ஆர்த்தி… மூடா இருக்குடி. வா… வாய்போடு” என்று சொன்னான்.

நானும் இனி கங்காவாக இருக்க என் மனம் விடவில்லை. நடக்கிறது நடக்கட்டும்னு மனசாட்சிக்கு லீவு விட்டு, அவன் முன்னாடி உக்கார்ந்தேன். முள்ளங்கியை உரிச்சேன். என்ன ஒரு ஆம்பள வாசம்!

ஒரு மணி நேரம் வாய் வித்தையைக் காட்டினேன். தொண்டையில் கடப்பாரை குத்தியது போல் இருந்தது. இளநீர் என் தொண்டைக் குழியில் நிரம்பியது, குடித்தேன்.

ஆடையைச் சரி செய்தேன். பயணத்தைத் தொடர்ந்தேன். அவன் வீட்டில் சேர்த்தேன். பணம் 20,000 கொடுத்தார்கள்.

“அம்மா, இவன் என் நண்பன்” என்று சொல்லி வாங்க மறுத்தேன். அவன் பெட்டில் உறங்கினான். நான் விடைபெற்றேன். வரும்போது கண்ணீர் வந்தது. இந்த வீட்டில் வாழ முடியவில்லையே என்று!

இரண்டு மாதங்களுக்குப் பிறகு மெசேஜ் வந்தது...

“Hi” என்று.

“யாரு?” கேட்டேன்.

“பார்த்திபன்” என்று சொன்னான்.

சந்தோஷம் எனக்கு!

“என்ன தெரியுமா? அன்னைக்கு போதையில் இருந்தீங்க” என்று சொன்னேன்.

“எனக்கு எல்லாம் தெரியும் ஜி. ஒன்னுக்கு போனப்பவே பாதி தெளிஞ்சிடுச்சு. உங்க அன்பைப் பார்த்தா, நீங்க ஒரு மகிழ்வன்னு புரிஞ்சுக்கிட்டேன். அதான் நீங்க கேட்காமலே உங்க விருப்பத்தைப் பூர்த்தி பண்ணேன் ஜி. நிஜமா உங்க அன்பு வேற லெவல் ஜி. நம்ம அப்பப்போ சந்திப்போம்.”

“Mrs. பார்த்திபன்” என்று சொல்லிட்டு ஃபோனை வைத்தான். அந்த வார்த்தையில் எனக்கு அங்கீகாரம் கிடைத்தது. ஆனந்தக் கண்ணீர் வந்தது. ஆனால் அவன் "அப்பப்போ சந்திப்போம்" என்று சொன்னது மனதுக்கு உருத்தலாக இருந்தது. கண்ட நாய்க்கும் பாலியல் வடிகாலா இருக்க நான் விரும்பல.

குறிப்பு: ஆத்திர அவசரத்துக்கு போடும் பொருளாக Gay, Bisexual ஆண்களை பயன்படுத்துவதை தவிர்ப்போம். இந்தக் கதையும், இதில் வரும் கதாபாத்திரங்களும் சம்பவங்களும் முழுக்க முழுக்க கற்பனையே.

சுய நினைவின்றி, குடி போதையில் தள்ளாடும் நண்பனை கண்ட இடத்தில் கை வைத்து, பிசைந்து அனுபவிக்கும் ஆண்கள்

இது மிகவும், பாவமான, கீழ்தரமான செயலாகும்

அவதானம்: காண்டம் போடாமல் போதையில் இருப்பவர்களுடன் படுத்தால், கண்ட பால்வினை நோய் தொற்றுகளுக்குள் உள்ளாகலாம். போதையில் இருப்பவர்களால் தனக்கு எயிட்ஸ் இருப்பதை கூட உங்களுக்கு கூறி எச்சரிக்கை செய்ய முடியாது. போதையில் உள்ள நபருடன், அவரின் சம்மதம் இல்லாமல் உடலுறவு கொள்வது கற்பழிப்புக்கு சமம்.